Laugardagurinn byrjaði all hressilega, það má með sanni segja. Fagrir tónar Hoobastank færðu mig úr draumaheimi yfir í raunveruleikann á ný, og eftir að ég hafði staðið upp og fundið símann þá sá ég að Halldór Berg var að hringja. Eftir stuttar samræður við hann þá var ákveðið að förinni væri heitið til Ara Freys og þaðan í RVK að hitta dengsann. Þaðan fórum við fjórir saman, Kiddi bleiki var með í för, í átt að Hveragerði og nokkrum kílómetrum betur.


Hellirigning var þegar við vorum komnir í Reykjadalinn, en við létum það ekki á okkur fá, enda hraustir og duglegir ungir menn á ferð. Ákveðnin jókst til muna þegar við vorum búnir að rekast á hestahóp númer tvö sem hló að okkur álíka mikið og sá fyrri gerði : "Þið eruð nú ekki rosa vel útbúnir drengir haha"  eða "Hvaða fíflagangur er þetta í ykkur piltar?", þessar setningar kyntu undir metnaðinum að komast á leiðarenda, en ferðinni var heitið í góða 5km göngu að lækjasprænu sem hægt var að baða sig í.

Lífið er stórkostlegt fyrirbæri. Eins misjafnt og það er frábært. Í raun má líkja því við það að aka bíl. You can stay in the slow lane all the time, but you´ll soon find out the other cars will pass you by. Flott máltæki? Datt þetta í hug bara akkúrat núna. Lífið bíður ekki eftir þér, á morgun segir sá lati.

Sá lati er einnig sá óheppni aðili sem upplifir ekki neitt, tekur ekki þátt í lífinu og vaknar einn daginn þegar hann er orðinn gamall við þá uppgötvun að þrátt fyrir öll árin sín þá hefur hann ekkert lifað.

Fórum á Sigur Rós/Björk á laugardagskvöldið. Frábær skemmtun, góð tónlist og mikið af fólki. Ekki vildi maður nú lenda í því að fá verki í bakið eða fæturna við það að standa í þessa klukkutíma sem tónleikar stóðu yfir, þannig að sófinn fékk að fljóta með. Þið hafið ekki lifað fyrr en þið hafið tekið sófa með á tónleika. Hann skapaði einstaka stemmningu, og virkaði sem segull á blaðamenn og forvitna einstaklinga með myndavélar á lofti. Þar sem netið er frekar leiðinlegt þessa dagana hjá mér, þá bendi ég fólki á að leita mig uppi á Facebook, margar myndir af þessum tónleikum þar.

Draumurinn um að geta tyllt sér niður í fallegan og þægilegan sófa á skemmtilegum tónleikum varð þannig að meira en bara draumi. Það eru til margar tegundir af fólki í heiminum, tvær þeirra eru þær týpur sem láta sér nægja að dreyma um hlutina, dreyma um lífið, og svo hinsvegar þeir sem gera eitthvað í því, framkvæma, Lifa.


Þessi maður átti sér draum, og framkvæmdi hann. Hvað með þig?

Ég er kominn heim, ársdvöl í Kanaveldi lokið, á vonandi eftir að kíkja þangað aftur, allavega heimsókn í haust, spurning með masterinn þarna, aldrei að vita

Spring Break-inu fer að ljúka eftir að þessum degi lýkur. Skemmtileg, og á sama tíma skrítin vika nánast að baki.

Fór til Norður Karólínu með Sebastian, tókum sirka 4ja tíma lestarferð héðan til Hinton, Vestur Virginíu, sem er vægast sagt skuggalegur bær. Lestarstöðin var tóm, þurftum að labba heilan slatta til að finna næstu búð til að versla flöskuvatn, og enginn í bænum var undir fimmtugt. Við sluppum hinsvegar lífs af og mamma Sebastians kom og sótti okkur og ók okkur restina af leiðinni.

Á þriðjudagsmorgninum hinsvegar, klukkan 2 að nóttu, er ég í tölvunni, við það að fara í háttinn, þegar planið verður skyndilega það að fara til Pennsylvaníu, eitthvað kom upp á hjá vini hans þannig að við tókum flug þangað klukkan 10 um morguninn. Þetta var allt saman fínt samt sem áður, hitti flest alla vini hans, einn vinur hans og félagi hans óku okkur síðan tilbaka á föstudeginum, og á morgun hefst síðan fjörið á ný.

þangað til næst.... myndir í tenglinum fyrir neðan

http://www.picturetrail.com/gallery/view?p=999&gid=19295622&uid=6159374

Ekki er ég dauður úr öllum æðum enn. Lítið hefur gerst undanfarið hérna í Huntington. Skruppum tvisvar í keilu, planið skilst mér að kíkja aftur á morgun til að fagna 26 ára afmæli eins þjóðverjans.
Heimanámið er svolítið að angra mann þessa dagana samt. Það er eins og kennararnir haldi að maðir hafi ekkert annað að gera en að lesa fyrir tímana þeirra. 60-100 bls fyrir einn tíma, svipað fyrir þann næsta, er í 4 tímum sem eru þannig, svo er einn tími þar sem ég þarf að skila inn ljóði aðra hverja viku og lesa og gagnrýna ljóð frá öðrum nemendum í hópnum.

Síðustu tvær helgar hafa reyndar verið pínu skrýtnar, þær hafa báðar endað á því að við ruglum í herbergi tveggja félaga okkar hérna. við röðuðum því upp á nýtt með því að færa rúmin og skrifborðin.

Veðurfarið er soldið skrýtið og minnir óneytanlega á það íslenska. einn daginn er ágætlega heitt í veðri, þann næsta snjóar allan daginn. Frekar skrýtið eitthvað.


Ég fyrir fimm mínútum síðan, var að hugsa um eitthvað rosa fyndið.

Þangað til næst....

Það var laugardagsmorgun, frekar snemma, nánar tiltekið klukkan 7.

Ég sat inná rútustöðinni í Boston fyrir framan hliðið mitt, hafði eytt 2 góðum dögum í Wellesley hjá frænku minni. Rútubílstjórinn birtist allt í einu, og það var því kominn tími til að halda af stað. Enginn var svefninn um nóttina þar sem framundan var mjög langt ferðalag.

Ferðalagið hófst í Boston og náði alla leið til Huntington, Vestur Virginíu. Ekið var í gegnum NY og Ohio, og stoppaði ég meiraðsegja í Utica í smástund, heimabænum hans Patrick einmitt. Já þetta var frekar löng ferð, skiptum 5 sinnum um rútur, ein bilaði rétt fyrir utan Albany,NY. Ferðalagið tók nánast heilan sólarhring, 22 klukkustundir. Landamælaeftirlitið í Rochester,NY kom svo að athuga með vegabréf og þess háttar og tók að lokum 2 asíubúa með sér.

Það var gott að komast aftur til Huntington. Hitta félagana aftur, komast á heimavistina, flytja yfir í nýtt herbergi(þó ég geti það ekki formlega fyrr en eftir eina viku), samt er málið alltaf þannig að eftir gott og langt frí þá tekur smá tíma að komast aftur ofan í lærdóminn, það hefst á endanum.

Í dag er sérstakur dagur, dagur heiðraður Dr. Martin Luther King Jr. Af þeim sökum er enginn skóli í dag, þannig að maður fær tækifæri til þess að slaka á og njóta lífsins.

Kveð í bili héðan úr Ameríkunni

Já langt síðan síðast og allt það.
Skólinn búinn, ég á klakanum. það er ekki að því að spurja hvernig mér gekk, auðvitað gekk allt saman vel í þeim fögum sem ég var í, 3 B og eitt A.
Með tár í augum kvaddi ég fólkið sem hafði verið mér svo kært síðastliðnu mánuði, en þó var stödd tilhlökkun um endurkomu mína aðeins mánuði síðar. þeirri stund bíð ég með miklum eftirvæntingi.

Þegar lestarferð minni til Washington lauk, kvaddi ég tvo félaga, þeirra ferð nánast að baki, en mitt ferðalag var rétt að hefjast. ég tók leigubíl frá lestarstöðinni og bað bílstjórann vinsamlegast að aka mér að William Penn House gistiheimilinu. Þar hitti ég fyrir góðan félaga að nafni Halldór Berg, og hófst þar með ævintýranlegt ferðalag út um mestalla Washington borg, Manhattan og endaði síðan ferðin á því að við heilsuðum upp á ættingja mína í Boston. Gaman að heilsa svona upp á frændfólk sem maður sér ekki það oft.

klukkan hálf sjö að morgni aðfangadags lenti síðan flugvélin á Keflavíkurflugvelli, sem gaf manni góðan tíma að heilsa fjölskyldunni, hvílast stundarkorn, pakka inn gjöfum og snæða góðan mat í faðmi fjölskyldunnar. Þann 10. janúar yfirgef ég frónið á ný, gisti í 2 nætur hjá frænku í Boston og tek 23 klst rútuferðalag frá Boston til Huntington þann 12. jan, og verð ég endurnærður og reyðubúinn undir það að takast á við nýtt skólaár og kynnast jafnvel ennþá meira fólki en hefur á mína vegi gengið fram að þessu.

Gleðilega hátíð

Margt spennandi skeð undanfarna viku.

Mánudagurinn var alveg fínn. 22 urðu árin þar með talin, klipping var því vel við hæfi, og var síðar kaka og söngur í boði Murphy fjölskyldunnar. Eftir það var leiðinni haldið til félaga Patrick´s og þaðan í bíó á Beowulf, fín mynd og í þrívídd í þokkabót.

Vikan fór síðan í það að við keyrðum eitthvað um svæðið, skoðuðum mest alla Utica og New Hartford, hittum fleiri félaga hans Patrick, þar á meðal annan drenginn sem við heimsóttum í Rochester, fórum aftur í bíó á laugardeginum, skoðuðum listasýningu og Fort Stanwix sem er staðsett í Rome,NY.

Fimmtudagurinn var síðan Þakkargjörðarhátiðin. Risavaxinn kalkúnn var eldaður, mikið af meðlæti, bökur og allskonar matfengt.

Föstudagurinn afturámóti, mun eflaust sitja mér lengi í minni. Föstudagurinn eftir Þakkargjörðarhátíð er nefnilega hinn svokallaði Svarti Föstudagur. Þann dag opna allar helstu verslanir Bandaríkjana snemma að morgni til, um 4-5 leytið, og eru með risa afslátt af mörgum vörum fram að hádegi. Við vorum mætt rétt fyrir fimm í Walmart, og á gólfunum var búið að planta brettum með allskyns vörum á útsölunni, um leyð og klukkan sló 5 komu klærnar fram, og fólk henti hvort öðru frá til að eiga möguleika á að komast að vörunum. Lenti meðal annars í því að nunna ýtti kerrunni sinni sífellt í hælana á mér.

Á sunnudeginum þurftum við síðan að vakna snemma, framundan var 13 tíma bíltúr gegnum New York fylki, Ohio fylki og síðan um Vestur Virginíu. Fékk að sjá Niagra fossana, sem var frekar skemmtileg upplifun. Alltaf gaman að sjá eitthvað nýtt. Framundan er síðan tæplega 3ja vikna skóli og lokapróf, held ég sé bara í einu lokaprófi, og svo mánaðar jólafrí. Þar fæ ég að kynnast Pennsylvaniu og fleiri stöðum væntanlega, plús það að ég fæ að sjá hvernig jólin hjá Latínó fjölskyldu eru.

Þangað til næst..........

Thanksgiving fríið er gengið í garð. Það þýðir 10 daga frí, frí sem nýtist í til dæmis ferðalög. Þessa stundina er ég staddur í Utica, New York. Helgina eyddi ég hinsvegar í Rochester, þar sem við gistum í háskólanum hjá vin Patrick. Sváfum á gólfinu sem var.... öðruvísi tilfinning.

Á föstudeginum tókum við á loft í flugvél rétt stærri en tyggjópakki. Það var ekki einu sinni hurð hjá flugmönnunum, við sátum fremst í vélinni, það nálægt að við hefðum getað talað við þá, og séð þegar þeir gerðu mistök. Við flugum til Cleveland, Ohio, þar sem næsta vél var aðeins stærri, og öruggari.

Næsta vika verður semsagt upplifuð hér, í smábænum Utica. Aðeins kaldara en ég hef vanist hingað til, snjór á leiðinni og þess háttar. Fjölskyldan hans er mjög vingjarnleg, tók vel á móti mér, ég fékk leyfi til að nota ískápinn eins og mér hentar og alles.

Þangað til næst....

P.S. nýjar myndir komnar inn á picturtrailið, plús nýtt picturetrail. www.picturetrail.com/runar

Homecoming helgin er nýafstaðin. Það var skrúðganga á laugardaginn, alveg eins og í bíómyndunum. Foreldrar komu í heimsókn og fótboltaliðið vann sinn fyrsta leik. Kominn tími til, vorum búnir að tapa fyrstu 7 leikjunum á tímabilinu.

Það er farið að kólna hérna í Huntington, og er ekki laust við að maður hugsi aðeins um gamla góða Ísland þegar veðurfarið er á þennan veg.

Hrekkjavakan er á næstunni, nánar tiltekið á miðvikudaginn, sem þýðir að það verða einhver partí í gangi og klúbbarnir verða væntanlega fullir af fólki í hinum ýmsu gervum. Fórum á einn svoleiðis núna um helgina, og sá maður alls kyns furðuverur á varpinu það kvöld, mjög svo skemmtilegt kvöld það.

Bætti við myndum, það eru nokkrar í myndagalleríinu á þessari síðu, en þar sem ég er búinn með ókeypismyndaplássið og tími ekki að borga 19 krónur á viku fyrir 1000 myndir, þá skellti ég restinni á http://www.picturetrail.com/robertmccoy     skelli lýsingum á myndirnar við tækifæri væntanlega.